با درود و مهر

عزیزم محمود کیانوش چند شعر فرستاد اما گویا تمامی آن ها را نمی توان بر وبلاگ گذاشت از این رو این بار یک شعر و در پست بعدی دو شعر دیگر از او می گذارم ./ مهدی خطیبی

و اما بخش از نامه ی پر مهر کیانوش را بخوانیم :

مهدی جان، سه تا شعر از کتاب «از پنجرۀ تاج محلّ»، به سه زبان، برایت می فرستم که هر وقت فرصت یافتی، در سایت «شعر جهانی» بگذاری. می دانی که کتاب «از پنجرۀ تاج محل» در سال 1352 در تهران در «انتشارات نیل» با اسم مستعار «پرادیپ اوما شانکار» منتشر شد. این کتاب در انگلستان به ترجمۀ انگلیسی خودم منتشر شده است. ترجمۀ عربی آن را یک شاعر و مترجم کُرد عراقی به نام «جلال زنگ آبادی» انجام داده است و در یک مجلّۀ عربی در آمریکا انتشار یافته است. درجۀ خوبی ترجمه را خوانندگان «عربی دان» خواهند دانست. به هر حال، فکر کردم که خوب است این سه شعر به صورت «سه زبانه» در سایت بیاید. چند تا تصویر هم در ارتباط با شعر اوّل که «مجدلیۀ عذرا» است، برایت می فرستم تا یکی از آنها را انتخاب کنی و در بالای شعر بگذاری. «مجدلیۀ عذرا» ترکیبی است که من از «مریم عذرا»، مادر عیسی، و «مریم مجدلیه» ساخته ام.

مجدلیۀ عذراء

نالۀ ملتمسانه اش را که می شنوی

کوچک ترین سکّۀ تهِ جیب را

با غرورِ یک مسیح دروغین

همچون شفایی پوک نثارش می کنی.

صدای سرفه اش

که آهنگ وحشت دارد،

سینه ات را سخت می خراشد،

و تو بر خاک تف می اندازی

و سیلابی از چرک و خون

تو را دنبال می کند.

وقتی که فاصله، رشتۀ نالۀ او را در هوا می بُرّد،

تو هنوز بیمناکِ آنی

که صدایت در سینه به طلسم نشسته باشد؛

به اطراف می نگری،

و چون خود را تنها می یابی،

طلسم را می شکنی و یک بار، دوبار، ده بار می گویی:

«مریم عذرا گناهانش را ببخشد!»

و پی در پی بر سینه صلیب می کشی.

امّا از یاد برده ای که او

در کوچه های جوانی تو

با سخاوت آفتاب می گذشت

و گناهان تنها و یتیم را به زیر دامن می گرفت.

با قلب مریم،

با دستهای مسیح،

با گیسوی مجدلیه،

با رحمِ مغبونِ همۀ خواهران او

و با حنجرۀ همۀ پرندگان خوش آواز

در میکده های مبروص،

در معبدهای فتنه و فریب

با الهامِ اندامش در رقص

و مکاشفۀ خونش در آواز

همۀ معلولانِ از خود خستگی را شفا می داد.

حنجره اش دروازه ای بود

به سینه ای بیکران

که شب در آن بود و ستاره هایش

و دریاها و جنگلها

و عشق.

مجدلیۀ عذرا گناهانت را ببخشد!

MAGDALENE THE VIRGIN

When, with the pride of a false Christ,

You hear her beseeching moans,

You take out from the bottom of your pocket

The smallest coin you can find

And give it to her as a hollow remedy.

The sound of her coughs,

The maddening music,

Gives your chest a deadly scratch,

And you spit on the ground,

And a flood of pus and blood follows you.

When her moaning

Dies away in the distance

You are still tormented by the fear

That your voice might have died in your throat;

You look around,

And as you find yourself alone,

You break the deadly spell

And say once, twice, ten times:

“ May Mary the Virgin forgive her sins!”

And cross yourself again and again.

But you have forgotten

That she used to pass

Through the streets of your youth

With the generosity of the sun,

Sheltering the lonely, orphaned sins

Under her skirt.

With the heart of Mary,

With the hands of Christ,

With the hair of Magdalene,

With the cheated wombs of all her sisters

And with the throats of the sweetest songbirds,

In the taverns of leprosy,

In the temples of temptation and deceit,

With the inspirations of her body in dancing,

And the revelations of her blood in singing, 

She used to cure all who were suffering

From the disease of self-tiredness.

Her throat was a crystal gate

     To a boundless  heart of gold,

                        The abode of the night and stars,

                        Of the seas and forests,

                        And of love.

May Mary Magdalene forgive your sins!

المجدلية العذراء

أنّى يتناهَ أنينها المتوسّل إليك؛

تنثرْ في قعر جيبك العملات الصغيرة

كالشفاء الأجوف بكبرياء مسيح زائف!

إن سعالها الموحش الأنغام

ليخدش صدرك بقسوة

ويقفوك سيل من القيح والدماء

كلّما تبصق على الأرض

وكلّما يشدّ المدى

خيط أنينها بالهواء؛

تتوجّسْ خشية أنْ يتحجّرَ

صوتك المطلسم في صدرك

فتتلفّت حواليك

وحيث تجد نفسك وحيداً

تحطّم كل الطلاسم

وتروح تكرر مرّة.. مرّتين..عشر مرّات:

«إغفري خطاياها يا مريم العذراء»

بينما ترسم علامة الصليب على صدرك

لكنك قد تناسيت

كيف كانت تجتاز أزقّة فتوّتك

بسخاء الشمس

وتنوء وحدها بالأوزار

فهكذا هي الشافية

بقلب مريم،بيديّ المسيح،بضفائر المجدليّة

بالأرحام المغبونة لكل شقيقاتها

بحناجر كل الطيور الشجية الترانيم

في الحانات البرصاء

ستبريء العليلين من كل داء

بإلهام قدّها عند الرقص

ومكاشفة دمائها عند الغناء

في معابد المكائد والفتن!

أجلْ

فقد كانت حنجرتها

بوّابة لصدر بلاتخوم

يحتضن الليل والنجوم

ويكنّ الحب والغابات والبحار

فلْتغفر المجدلية العذراء خطاياك.

                                                                (ترجمۀ جلال زنگابادی)