ENLIGHTENMENT

                        For Elizabeth & Henna Rudguard

I was standing in the garden,

Looking at the face of  Winter:

A tree, at his tallest height,

But old, old,

                    very old,

With his dreams,

                           dark and cold,

All empty of  new leaves

Of new blossoms;

Left with no vision of hope

To see another Spring.

Suddenly I shuddered

By the hammering of a woodpecker,

But the bird was only in my head

And the sound was the delightful greetings

Of my young neighbour’s little girl

Who was tapping on the window pane,

With a smile so vast

That engulfed the whole universe:

A smile shining with eternal life

In a never-ending Spring.

I waved at her

With a remembering hand,

And smiled at her

With  a new feeling in my heart,

And then I left the garden.  

Mahmud Kianush

17 October 2009

اشراق

صبحگاهی سرد و تاریک و گرفته،

در حیاطِ کوچکِ خاموش،

در کنارِ باغچه،

               تنها و افسرده،             

چشم،

    بی شوقِ تماشا،

             مات

بر سکونِ چهرۀ گنگِ زمستان:

یک در خت اینجا

بر درنگِ مُنتهای قامتِ خود ایستاده،

خسته و آزرده از دردِ کهنسالی ست:

صحن رؤیاهاش سرد و ساکت و تاریک،

خالی از نو رُستگی در منظرِ برگ و شکوفه،

خاطرش در بسته بر امّیدِ یک دیدارِ دیگر

با بهارِ دیگری که تا زمستان می رود،

                                      آماده،

                              می آید ...

و همیشه خواهد آمد...

ناگهان من

با صدای کوبه هایی دلشکاف و خشک،

شاید از منقارِ تیز دارکوبی شوخ

در هراس افتادم و لرزید سر تا پام!

با خیالِ جست و جوی آن پرنده

چشم را، بیهوده، در هر سو دواندم؛

آن صدا در ذهن من از دارکوب،

                  امّا

در حقیقت پیک و پیغام و سلامی بود

از سرانگشت ظریف بچّۀ همسایۀ خوب نجیب من:

با چه شوری،

         با چه احساسی

- تا نگاهم را به دیدارش برم بالا

و سلامش را بگیرم، -

داشت پشت پنجره بر شیشه می کوبید؛

با چه لبخندِ  درخشانِ بزرگی که،

                  بنامیزد!

عالمِ پایین و بالا را

             سراسر

می گرفت وُ

           روشنی و خُرّمی می داد وُ

                                         یکباره جوان می کرد،

در بهاری پاک و بی پاییز

زندگی را جاودان می کرد!

من، دلم آمد به خود،

                دستم به یاد آورد و بالا رفت

و لبم،

    چشمم،

         دلم،

             دستم،

زد به روی دخترک لبخند،

و دلش که از محبّت یافت اطمینان،

با دلی خرسند،

به درون خانه برگشتم.

                  محمود کیانوش

               18 اکتبر 2009

Tehran

Beautiful and ugly

Like a bush in bloom,

In a corner of Paradise,

Near the border of Hell;

A Persian jasmine

Grafted on an Arabian thorn:

This is my hometown,

Tehran.

A very long time has passed

Since it stood on its feet,

Content, yet restless,

In the shade of Mount Damavand,

The Height of pride,

The Vow of steadiness,

The head of the eternal Dynasties of Stone

With a crown of Snow

In the castle of the Sun.

It could well remain

A great green village,

And with exuberant streams,

In its narrow lush valleys,

It deserved to be the place

Adam chose for his Descent;

But there came the demon of greed,

With passion for grandeur,

Who pitched a towering tent

In our great green village,

And his hand of a thousand fingers

Stretched it, stretched it from all sides,

And forced it to expand

Even to Barrenness,

Beyond the bounds of Destitution,

Down the pit of Vulgarity.

Mahmud Kianush

تهران

زیبا و زشت

چون بوته ای شکفته

در مرزی از جهنّم،

بر دامن بهشت؛

پیوندی از شقایق

بر ساقۀ مغیلان:

این است شهر من

تهران!

دیری ست پا گرفته،

خرسند و بیقرار

جا گرفته

در سایۀ دماوند:

آن استوار،

آن سربلند،

فرمانروای سلسلۀ بی زوال سنگ،

با تاجِ برف،

در قصر آفتاب.

او خوب می توانست

یک قریۀ گشاذۀ خُرّم باشد؛

با چند جویبارش،

در چند درّۀ کوچک

جای هبوط حضرت آدم باشد؛

امّا

افسونِ آز

یا شهوتِ بزرگی آمد،

در قریۀ گشادۀ خُرّم

خرگاه زد؛

یک دست بود و هزار انگشت،

سفره وار بازش کرد؛

از هر کنار

تا خشکی و خرابی،

تا ابتذال درازش کرد!

             تهران - 1348